Βρωμάει φασισμό, δεν το μυρίζεις;

Άρθρο του Ευριπίδη Ταρασίδη

Ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα για αρχή. Η διαπόμπευση και ακόμα χειρότερα η στοχοποίηση πολιτικών προσώπων είναι από λανθασμένη μέχρι επικίνδυνη τακτική. Ήταν, είναι και θα είναι. Είναι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι ο κάθε πολίτης έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να αντιστέκεται, να διαδηλώνει, να παλεύει όταν νιώθει ότι αδικείται. Είναι όμως εξίσου ξεκάθαρο ότι όλα πηγάζουν από το σεβασμό στη διαφορετική άποψη, τη χρήση όλων των οδών που το Σύνταγμα της χώρας επιτρέπει για τη διατύπωση διαφωνίας (ή συμφωνίας), τη δημοκρατία, την ασφάλεια και το δικαίωμα του καθενός να υποστηρίξει ό,τι θέλει και να το εκφράσει.

Ταυτόχρονα, ο/η πολιτικός και/ή το πολιτικό κόμμα έχει την απόλυτη ελευθερία να προσεγγίσει ένα θέμα όπως εκείνο(ς) επιθυμεί. Μπορεί, δηλαδή, να το αξιοποιήσει για (μικρό)κομματικό όφελος, για προσωπικό όφελος, για κομματική ανέλιξη κτλ. Αυτά τα πράγματα είναι κεκτημένα, αδιαπραγμάτευτα και υπό κρίση.

Πάμε τώρα στο προκείμενο. Από τις πρώτες μέρες που μπήκε στην κεντρική συζήτηση η Συμφωνία των Πρεσπών έχουν παρατηρηθεί δύο φαινόμενα. Πρώτον, οι ακροδεξιοί (νομίζουν ότι) βρήκαν και πάλι λόγο ύπαρξης και δεύτερον, αρκετοί υιοθετούν πρακτικές και λογικές της ακροδεξιάς καθαγιάζοντας τες  στην κολυμβήθρα του πατριωτικού καθήκοντος. Έτσι, η στοχοποίηση μέσω αφισών θεωρείται αντίσταση, οι ύβρεις διάλογος και οι απειλές εθνική υποχρέωση.

Η περιοχή μας έχει βιώσει, αυτό το διάστημα, με ακραίο τρόπο την δράση ακροδεξιών. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Παγγαίου, μέλος της ΝΔ, καλούσε πολίτες να κάψουν τα καταστήματα  ΣΥΡΙΖΑίων. Είναι, επίσης, νωπές οι μνήμες από τον προπηλακισμό του βουλευτή Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργου Παπαφιλίππου (παρουσία της κόρης και του μικρού του εγγονού) από ακροδεξιούς τραμπούκους. Φυσικά, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις χρηστών του facebook που επωνύμως (!) απειλούν όποιον τυγχάνει να έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους στο συγκεκριμένο θέμα. Σε όλα τα παραπάνω, η σιωπή των τοπικών οργανώσεων των δημοκρατικών κομμάτων ήταν εκκωφαντική.

Και αυτή η σιωπή, ή ακόμα χειρότερα, η συνενοχή κομμάτων, φορέων, πολιτικών προσώπων σ’ αυτές τις πρακτικές είναι πιο επικίνδυνη από τις ίδιες τις πρακτικές. Είναι αδιανόητο, προβεβλημένο στέλεχος της ΝΔ (λέγε με Κυρανάκη) να θεωρεί συνταγματικό καθήκον τις απειλές πολιτών σε εκλεγμένους βουλευτές. Είναι ασυγχώρητη η μη καταδίκη περιστατικών τραμπουκισμού και βίας εναντίον οποιουδήποτε πολίτη στο βωμό της (μικρο)πολιτικής εκμετάλλευσης. Σκεφτείτε πως, αν καταδίκαζαν όλα τα πολιτικά κόμματα επιθέσεις, απειλές, ύβρεις, τα ακροδεξιά στοιχεία θα παρέμεναν απομονωμένα και αποδυναμωμένα.

Αντ’ αυτού, αντικρίζουμε, σχεδόν σε καθημερινή βάση, ανθρώπους που ανήκουν στο χώρο του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού να χρησιμοποιούν όλο το υβρεολόγιο της ακροδεξιάς, να το ντύνουν με το μανδύα της υποχρέωσης, να καταδικάζουν όποιον δεν αντιλαμβάνεται την άποψη τους ως την κραταιά και δικαιότερη και τελικώς, να στρώνουν, όχι απλά το κόκκινο χαλί, αλλά βάια και κλάδους στο φασισμό. Με πρόσχημα των πατριωτισμό, επιβάλλουν την άποψη τους με τρόπο οριακά μη δημοκρατικό, με αποτέλεσμα να ενθαρρύνουν (άθελα τους ; ) τις αντιδημοκρατικές εμμονές των εκπροσώπων του μαύρου μετώπου. Μία βόλτα από το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Καβάλας θα σας πείσει.

Σ’ αυτή τη χρονική συγκυρία, ασχέτως από τη θέση που έχει ο καθείς για τη Συμφωνία των Πρεσπών, πρέπει να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Ή με τον ορθό λόγο, τη διαλεκτική, τη συζήτηση, τα επιχειρήματα, την ειρήνη, την κατανόηση ή με τη βία, τον τραμπουκισμό, τις απειλές, τον τσαμπουκά, τα θέσφατα, την τσάμπα μαγκιά και τελικά με το φασισμό. Διότι, το πιο επικίνδυνο κομμάτι των καιρών είναι η ανοχή. Διαλέγουμε και παίρνουμε.