Σπύρος Δανέλλης: Οι πολίτες πρέπει να ψηφίσουν για μια προοδευτική Ευρώπη με δημοκρατικούς θεσμούς

Κώστας Φιλίδης - Τους λόγους που τον οδήγησαν στην Προοδευτική Συμμαχία και τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξε η Συμφωνία των Πρεσπών ανέλυσε, μιλώντας στο «Κόκκινο Καβάλας», ο υποψήφιος ευρωβουλευτής Σπύρος Δανέλλης, μιλώντας στο «Κόκκινο Καβάλας».

Ο ανεξάρτητος βουλευτής Ηρακλείου εξέφρασε την άποψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να εκδημοκρατιστεί, ενώ σχολίασε και το «καλωσόρισμα» του Μακάριου Λαζαρίδη στους ομιλητές της χθεσινής εκδήλωσης, στην οποία συμμετείχαν και ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, και ο πρώην υπουργός Γιάννης Ραγκούσης. 

Είστε βουλευτής Ηρακλείου. Οι Κρητικοί είχαν πάντοτε μια αγάπη προς την Μακεδονία. Ήταν Μακεδονομάχοι με την έννοια της υπεράσπισής της και όχι με αυτήν που δίνουν κάποιοι σήμερα.

Ο παππούς μου, από τον οποίο έχω πάρει και το όνομα μου, ο Σπύρος Δανέλλης, ήταν Μακεδονομάχος, και οι άλλοι παππούδες μου ήταν πρόσφυγες από την Σμύρνη. Άρα έχω και τις ευαισθησίες και τα ακούσματα και την ιδιαιτερότητα, με την οποία έχουν βιώσει την προσφυγιά, τον ξενιτεμό, τις χαμένες πατρίδες, και αντιμετωπίζουν ζητήματα που έχουν να κάνουν με την πατρίδα, με τον πατριωτισμό ή η ευαισθησία που έχουν όταν κάποιος τους αμφισβητεί.

Η Αριστερά, τον όρο πατριωτισμό, τον έχει αποπέμψει…

Είναι λάθος. Νομίζω πως πολλά χρόνια τώρα η Αριστερά αναφέρεται σε γνήσιο πατριωτισμό, ο οποίος έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πρώτα από όλα έχει αυτοπεποίθηση, σέβεται τον πατριωτισμό των άλλων, δεν τον υποβαθμίζει και δεν τον υποτιμά. Επίσης, ένας γνήσιος πατριώτης αντιλαμβάνεται τις ευαισθησίες που έχει ο κάθε πολίτης, δεν καταπιέζει κάποιους άλλους και ξέρει ότι ο αλυτρωτισμός δημιουργείται όταν δημιουργείς εσύ αλύτρωτους. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε, ιδίως επειδή είμαστε κοντά στην γειτονιά που έχει συντελεστεί ένα εθνικό έγκλημα. Ο τρόπος, με τον οποίον τόσα χρόνια το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τους Πομάκους, τους έσπρωξε στην αγκαλιά του προξενείου της Τουρκίας, επιτυγχάνοντας τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται ότι ήθελε να πετύχει. Αυτά πρέπει να μας γίνονται μαθήματα, θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί και να έχουμε μεγαλύτερη σχέση με την πραγματικότητα.

Στο Μακεδονικό, δεν πουλήσαμε την Μακεδονία, όπως μας κατηγορούν με τόσο άφρονα τρόπο από την αντιπολίτευση, κάνοντας τους νεοναζί να τρίβουν τα χέρια τους. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι το σύνθημα, που οι ίδιοι διαδίδουν και, δυστυχώς, πήγε να επικρατήσει ακόμη και σε σχολεία, λέει ότι «η Δημοκρατία πούλησε την Μακεδονία». Αυτοί που τρίβουν τα χέρια τους είναι οι αρνητές της Δημοκρατίας και του Κοινοβουλευτισμού. Αυτό πρέπει να είναι σαφές και ξεκάθαρο, ιδίως στους Έλληνες Μακεδόνες, των οποίων η ευαισθησία είναι πιο οξυμμένη. Όχι μόνο δεν δώσαμε, αλλά πήραμε. Πήραμε πίσω το όνομα. Νομίζαμε ότι όλος ο κόσμος τους έλεγε Σκόπια, αλλά μόνο εμείς μεταξύ μας τους λέγαμε έτσι.  Όλος ο κόσμος όταν έλεγε «Μακεδονία» εννοούσε την FYROM. Κανένας στον πλανήτη, όταν του έλεγες Μακεδονία, δεν σκεφτόταν την ελληνική Μακεδονία. Αυτό τέλειωσε. Πλέον εκείνη είναι η Βόρεια Μακεδονία και η ελληνική Μακεδονία είναι η ελληνική Μακεδονία.

Ρήξη στο Ισλαμικό Τόξο

Θα μπορούσε να βρεθεί λύση από κάποιους που αποκαλούν ακόμη και σήμερα ένα κράτος, κρατίδιο;

Βαυκαλιζόμενοι πως έτσι κλείνουν τους λογαριασμούς για κάτι που δεν τους άρεσε.

Ένα κρατίδιο που το κρατούσε στα χέρια του, μέχρι πρότινος, ένας άλλος γείτονας, ο οποίος δεν είναι και καλός γείτονάς μας.

Το κρατίδιο, όπως λέγανε, είναι 3 φορές μεγαλύτερο από την Κύπρο και σε πληθυσμό και σε έκταση. Ξεχνούσαμε πως η επιρροή, η οποία ασκούσε η Τουρκία στα βόρεια σύνορά μας, όχι μόνο στην Βόρεια Μακεδονία, αλλά και στην Βουλγαρία και την Αλβανία, και δημιουργώντας εκείνο το περίφημο Ισλαμικό Τόξο στα βόρεια σύνορα ασκούσε μια πίεση σε όλα τα επίπεδα ζωής, στην οικονομία, στον πολιτισμό. Και, μέσω των στρατιωτικών συμφώνων είχε οργανώσει όλη την εκγύμναση του στρατού της FYROM. Αυτό τελείωσε με την Συμφωνία των Πρεσπών. Το έχουν πάρει χαμπάρι αυτό οι εχθροί της συμφωνίας κι ότι αυτή η ιστορία που ξεκίνησε το 1991 τελείωσε; Την θέση αυτή, πλέον, την κατέχει η Ελλάδα. Είναι μικρή αυτή η επιτυχία, όταν, έτσι, τελειώνει αυτός ο εναγκαλισμός της Ελλάδας από τα βόρεια σύνορά της από τον τουρκικό βραχίονα;

Υπήρχε πιθανότητα να προβάλλει βέτο η Ελλάδα για να μην μπει στο ΝΑΤΟ;

Να θυμίσω ότι το 2008 (και αυτό έχει μπει στην γωνία και το ξεχνάμε), στο Βουκουρέστι, και επί Κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή και υπουργίας Εξωτερικών της Ντόρας Μπακογιάννη, με την απειλή και μόνο του «βέτο», μας κόστισε μια καταδίκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία δεν συνοδευόταν από ποινή. Ήταν απειλή μονάχα. Ξέραμε, λοιπόν, ότι είναι προδιαγεγραμμένο. Ξέραμε ότι η αδιαλλαξία από τους γείτονες μας έφυγε, με την ανάδειξη στην πρωθυπουργία του σοσιαλδημοκράτη Ζάεφ. Και αφού μας προσέφεραν την σύνθετη ονομασία, που ήταν «εθνική γραμμή», εάν ήμασταν εμείς οι αδιάλλακτοι, αυτό θα ήταν και το μεγάλο μας πρόβλημα. Ποιά ήταν η «εθνική γραμμή» το 2008; Σύνθετη ονομασία  για όλες τις χρήσεις. Όταν, λοιπόν, αυτοί μάς το προσέφεραν, αν εμείς το αρνούμασταν, θα ήταν επόμενο ότι θα καταδικαζόμασταν σε μια διεθνή απομόνωση. Στο ΝΑΤΟ θα έμπαιναν με το τότε συνταγματικό όνομά τους, σκέτο «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και θα τελείωνε το παραμύθι. Θα ήταν μια εθνική ήττα.

Όσον αφορά την ιστορία της Μακεδονίας;

Δείτε πως αποκαθίσταται και αυτό: Μέσα σε λίγες ημέρες μετά την ισχύ της Συμφωνίας πήραμε ό,τι έχει να κάνει με αναφορά στην Αρχαία Μακεδονία, που είναι υπόθεση της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας. Ο Φίλιππος, ο Αλέξανδρος, ο Αριστοτέλης, η Βεργίνα, τα σύμβολά της, όλα αυτά, με ένα άρθρο της Συμφωνίας τέλειωσαν. Τα βιβλία από την επόμενη σχολική χρονιά θα γράφουν πως ό,τι αναφέρεται στην Αρχαία Μακεδονία, θα είναι υπόθεση της Αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας.

Πάντως επί δεκαετίες, οι ελληνικές Κυβερνήσεις το άφησαν και αναδείχθηκε. Έχουν περάσει 3-4 γενιές, έχει εγκατασταθεί στο DNA τους και τώρα, με αυτές τις αποφάσεις, φαίνεται πως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την ιστορικότητα του δικού τους κράτους. Γιατί κι αυτό δεν είναι ένα ζητούμενο; Να ξέρεις ποιός είσαι;

Νομίζω ότι όλα αυτά που έχουν πάθει και έχουν κακοφορμίσει μέσα στην διάρκεια δεκαετιών, αποκαθίστανται, και στήνεται πια μια σχέση πραγματικής και καλής γειτονίας σε όλα τα επίπεδα. Αυτό πρέπει να αξιοποιήσουν οι Έλληνες Μακεδόνες και για την ανάπτυξη της οικονομίας, στην οποία πάντα αναφέρονταν οι γείτονές μας. Νομίζω ότι ο καθένας, μέσα στην πραγματικότητα, θα πρέπει να επανακαθορίσει και την στάση του σε αυτή την υπόθεση, που υπέστη τόση στρέβλωση. Γιατί πολλοί τόκισαν στον πατριωτισμό, που σε αυτή την περίπτωση δεν είναι πατριωτισμός, αλλά πατριδοκαπηλία.

Ο καταλύτης και το καύσιμο

Είπατε πως η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν και για εσάς καταλύτης, ώστε να προσεγγίσετε τον χώρο, ο οποίος ανοίγει για να δημιουργήσει μια νέα πολιτική ομπρέλα. Τί ήταν, όμως, το… κανονικό καύσιμο;

Η προσωπική μου στάση στο θέμα ήταν η εξής: Όταν τον Γενάρη του 2018 το Μακεδονικό βγήκε από το ψυγείο και εμφανίστηκαν πολύ μεγάλες προοπτικές για να οδηγηθούμε σε μια Συμφωνία, είχα πει δημόσια ότι τα κόμματα που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, δηλαδή ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, θα έπρεπε να προτείνουμε στον ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ένα μίνιμουμ προγραμματικό πλαίσιο, μια Κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας. Είχαμε μπροστά μας ολόκληρο ενάμιση χρόνο. Ήταν ευκαιρία, γιατί έμπαινε ένα τέτοιο ζήτημα, εθνικό, ταυτοτικό, για να τελειώσουμε με αυτήν την ανίερη σχέση με τους ΑΝΕΛ. Κι αν δεν ήμασταν υποκριτές, θα έπρεπε να προτείνουμε μια εναλλακτική λύση. Εκεί θα δοκιμαζόταν και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν θα αρνιόταν μια τέτοια εξομάλυνση της πραγματικότητας, γιατί πλέον περνούσαμε σε μια νέα περίοδο. Ως γνωστόν, λοιδορήθηκα. Επέμενα και σε ό,τι με αφορούσε έβλεπα πως το πράγμα πήγαινε προς τα εκεί. Γιατί δεν ήταν μόνο το «Μακεδονικό». Στην Ευρώπη, τον τελευταίο καιρό, συμβαίνουν πολύ ισχυρές ανακατατάξεις. Η ακροδεξιά, κυριολεκτικά καλπάζει και δεν κρύβει ότι θέλει, όχι μόνα να αλλάξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να σηκώσει τα εθνικά τείχη ξανά και οι εθνικοί εγωισμοί να καταπνίξουν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη, την οντότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είδαμε τον Σαλβίνι προχθές να λέει ότι η οικογένειά μας μεγαλώνει. Αυτό δεν μπορεί να μην το συναισθανθούν οι προοδευτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ότι δεν υπάρχει πλέον καμία πολυτέλεια χρόνου, και κανένα δικαίωμα να αρνηθούν την αναγκαιότητα της σύγκλισης και της συστράτευσης, για να σταματήσουμε αυτήν την επέλαση της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Μιας ακροδεξιάς που ντύνεται με το κουστούμι. Δεν είναι με την γκροτέσκα μορφή της ακροδεξιάς που έχουμε με μάθει, όπως με την αθλιότητα της Χρυσής Αυγής. Δείτε την ΝΔ, όπως και τα υπόλοιπα συντηρητικά κόμματα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Είναι φοβισμένα γιατί χάνουν το ακροατήριό τους, διολισθαίνουν και εγκλωβίζονται στην δική τους ρητορική και την δική τους ατζέντα. Αυτό είναι που σήμερα απειλεί κάθε επίτευγμα του προοδευτικού χώρου. Οι  Έλληνες και οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν πρέπει να ξεχνούν ότι οι πολιτικές δεν είναι άχρωμες κι ότι δεν υπάρχει μια ευρωπαϊκή πολιτική. Όταν νιώσαμε την κρίση και την χρεοκοπία, ουσιαστικά το 2009-2010, είναι βέβαιο ότι εάν τότε στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήταν προοδευτικές δυνάμεις, οι συνταγές που θα είχαν υιοθετηθεί θα ήταν πολύ διαφορετικές, όπως και ο τρόπος αντιμετώπισής της κρίσης.

Μπορεί να μην είχαμε φτάσει και στην κρίση;

Μπορεί! Αλλά, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, καθώς τότε ήμουν και στο Ευρωκοινοβούλιο, εμείς, της Σοσιαλιστικής Ομάδας, λέγαμε πως αυτές οι συνταγές σοκ, τις οποίες προτείνει η πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, όχι μόνο δεν θα γιατρέψουν τον ασθενή, αλλά θα τον επιβαρύνουν με νέες ασθένειες. Όπως και έγινε. Λέγαμε ότι οι συνταγές δεν πρέπει να είναι ένας αγώνας ταχύτητας, ένα σπρίντ, αλλά αγώνας αντοχών, ένας μαραθώνιος. Στον αντίποδα, οι φιλελεύθερες λογικές του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Άρα, οι Έλληνες πολίτες, που θα πάνε αύριο στην κάλπη, όπως και οι άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες, πρέπει να έχουν υπ’ όψιν τους ότι, επειδή αυτή η Ευρώπη μάς έχει πληγώσει, επειδή έχει χάσει την λάμψη της, επειδή δεν ανταποκρίνεται στα οράματά μας, δεν σημαίνει ότι όποια πολιτική ακολουθείται είναι άχρωμη και είναι ευρωπαϊκή πολιτική. Για να αλλάξουν αυτές οι πολιτικές και να ξαναπλησιάσουμε το όραμά μας, πρέπει οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης να πάρουν το πάνω χέρι. Άρα, η συμμετοχή και η ψήφος στην προοδευτική παράταξη είναι καθοριστική για το αύριο της Ευρώπης.

Οι νέοι για την Ευρώπη των λαών

Η κουλτούρα μας επιτρέπει να έχουμε αποκτήσει μια εμπειρία ως πολίτες, και ιδιαίτερα οι νέοι; Μάλιστα, θα έχουν δικαίωμα ψήφου από τα 17. Τους επικαλείται η ΝΔ και ο κύριος Μητσοτάκης, αλλά δεν το ψήφισε στην Βουλή. Υπάρχει η γνώση, ώστε να μην οδηγηθούν ούτε στις παραλίες, ούτε στην χαλαρή ψήφο;

Τότε, η ΝΔ αμφισβητούσε την ορθότητα αυτής της θεσμοθέτησης.

Επειδή έχω δυο κόρες που είναι στην εφηβεία, βλέπω ότι δεν υπάρχει απομάκρυνση των παιδιών από τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς της δημόσιας ζωής. Σε μια μεγάλη μερίδα των νέων ανθρώπων υπάρχει μια αγωνία, μια υγιής προσέγγιση και ένα ενδιαφέρον μάθησης μαζί με ανοιχτούς ορίζοντες. Αισιοδοξώ ότι οι νέοι θα συμμετέχουν. Νομίζω ότι η γενική αντίληψη είναι πως η Ευρώπη μάς χρειάζεται. Το ερώτημα των νέων είναι ότι «εγώ ενδιαφέρομαι για την Ευρώπη, όμως εκείνη τί κάνει για εμένα;» Αυτό είναι και το κίνητρό τους για να ψηφίσουν θετικά και τις προοδευτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ένα στοίχημα της ερχόμενης περιόδου είναι και η αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας στην λειτουργία της Ευρώπης. Διότι όλα αυτά που ζήσαμε έγιναν από ένα παράκεντρο εξουσίας, που στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης, που λειτουργεί εν κρυπτώ και αποφασίζει για τις μοίρες των λαών, χωρίς την διαφάνεια και τον δημοκρατικό έλεγχο. Πρέπει να τελειώσει αυτή η παρακυβέρνηση της ζώνης του ευρώ με την λειτουργία του Eurogroup και του EuroWorkingGroup, των μηχανισμών, την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όλα αυτά, τα οποία είναι έξω από το θεσμικό πλαίσιο, δεν μας ήρθαν από τον ουρανό. Επιβλήθηκαν στα όρια της νομιμότητας από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο έχει τις μεγάλες πλειοψηφίες στα όργανα που αποφασίζουν.

Κι ένα σχόλιο για τον Μακάριο Λαζαρίδη

Έχουμε την χαρά να έχουμε στην Καβάλα έναν εκ των συμβούλων του κ. Μητσοτάκη, ήδη ανακοινωμένο, ως υποψήφιο βουλευτή Καβάλας, τον κ. Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος, ενόψει της χθεσινής εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, σε ανακοίνωσή του, λέει: «Καλωσορίζουμε στην πόλη μας, τους νονούς της αυτοαποκαλούμενης προοδευτικής συμμαχίας, είναι ευκαιρία να διαπιστώσουν πως η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν σώζεται ούτε από τα ορφανά του Παπανδρέου ούτε πρόθυμους της επαίσχυντης Συμφωνίας των Πρεσπών. Τους προσκαλούμε να είναι εδώ και στις 26 Μαΐου, τότε που όλοι μαζί θα τρίβουν τα μάτια τους». Θα ήθελα το σχόλιο σας.

Αν αυτό είναι σχόλιο ενός από τους επιστήθιους συνεργάτες του κυρίου Μητσοτάκη και τους συμβούλους του, τότε αντιλαμβάνεστε γιατί ο κύριος Μητσοτάκης δεν έχει καμία σχέση με αυτό το περίβλημα, το οποίο ο ίδιος πρόβαλλε, του φιλελευθέρου. Εάν αυτό είναι άποψη και λόγια ενός που αυτοπροβάλλεται ως φιλελεύθερος, καταλαβαίνεται γιατί δεν υπάρχει καμία προοπτική για τον κύριο Μητσοτάκη.