Αχ αυτές οι βάσεις

Του Ευριπίδη Ταρασίδη

Προβληματισμένη, σου λέει, εμφανίστηκε η Υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό επιτυχόντων μπήκαν σε σχολές, γράφοντας κάτω από τη βάση. «Αυτό σίγουρα είναι ένα στοιχείο, το οποίο πρέπει να μας προβληματίσει πάρα πολύ, την Πολιτεία εν συνόλω θα έλεγα». Όμως, επειδή η κ. Υπουργός είναι έτοιμη από καιρό, την έχει τη λύση: ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πώς; Με τη βάση του 10.

Τι κάνει δηλαδή η Κεραμέως: λέει όσοι γράψατε κάτω από 10, δεν αξίζετε να μπείτε σε ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Γιατί κύριοι, είστε πλέμπα. Βέβαια, αν έχετε γράψει 10,1 τότε όλα καλά. Μπορείτε να σπουδάσετε δωρεάν και να βγείτε επιστήμονες.

Και τι θα απογίνουν τα παιδιά που έγραψαν κάτω από 10; Εδώ υπάρχει η αναγκαιότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων. Γιατί, ας μην γελιόμαστε, κανένα παιδί που (είτε έχει, είτε όχι την οικονομική δυνατότητα) δεν θα αφήσει το Μετσόβιο για να πάει να σπουδάσει Μηχανικός στο Tade College. Και διότι θα είναι χαμηλότατης αξιοπιστίας και γιατί η γνώση που του προσφέρει το Μετσόβιο δεν θα την φτάσει ποτέ, κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Άρα, το σχέδιο της ΝΔ είναι ξεκάθαρο. Βάζουμε τη βάση του 10, κόβουμε το δρόμο για παιδιά που δεν έγραψαν καλά (λες και είναι ευκολότερο να μπεις απ’ το να βγεις από μία σχολή), αλλά ανοίγουμε μονοπάτια για την ιδιωτική εκπαίδευση. Πλέμπα για τα δημόσια, αλλά διαμάντια για τα ιδιωτικά; Πώς, αλήθεια, θα δεχθεί η κυρία υπουργός τα αποκλεισμένα παιδιά απ’ τα δημόσια πανεπιστήμια να έχουν ισότιμο τίτλο σπουδών με τα ιδιωτικά; Γιατί στα ιδιωτικά, αν έχεις απολυτήριο Λυκείου και λεφτά (πολλά λεφτά) μπαίνεις. Και συνήθως, βγαίνεις πτυχιούχος.

Βέβαια, οι βάσεις εισαγωγής είναι μία απάτη. Γιατί, όσο πιο δύσκολα θέματα βάζουν οι εξεταστές, τόσο μικρότερες θα είναι οι βάσεις εισαγωγής. Προσφορά-ζήτηση. Αν πχ το τμήμα Φυσικής Αθηνών «προσφέρει» 200 θέσεις και ο τελευταίος από τους 200 πρώτους μαθητές που την δήλωσαν γράψει 5, τότε η βάση εισαγωγής θα είναι 5. Τόσο απλά.

Όλος αυτός ο καημός είναι υποκριτικός. Διότι, η ηγεσία του υπουργείου δεν ενδιαφέρεται αν θα μορφωθεί το παιδί, αν θα λάβει τις απαραίτητες γνώσεις για να εισαχθεί σε ένα ανώτατο ίδρυμα, αν θα μπορεί να αντεπεξέλθει στις ενδοπανεπιστημιακές απαιτήσεις μάθησης, αλλά αν, αυτό το παιδί, που μπορεί να έτυχε να μην έγραψε καλά ή/και να μην έβρισκε ενδιαφέρον στο να διαβάσει και να μάθει σ’ αυτό το σχολείο πλαίσιο και περιβάλλον, «μολύνει» με την ανεπάρκεια του το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο.

Η λογική της υπουργού είναι οπισθοδρομική, δεν απαντά στις νέες συνθήκες, δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κάθε μαθητή ξεχωριστά, υποτιμά και υποβαθμίζει τη σημασία του σχολείου και της συνολικής μαθητικής απόδοσης-εξέλιξης του παιδιού, υποτιμά την ίδια τη δυνατότητα του εκάστοτε τμήματος να κρίνει αν τελικώς ο φοιτητής μπορεί να γίνει πτυχιούχος (και αυτό, το τελευταίο, είναι το σημαντικότερο). Ίσως γιατί η κ. Κεραμέως ουδέποτε έδωσε εξετάσεις σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Όταν μπορείς να πας στο Χάρβαρντ, τι να την κάνεις τη Νομική Αθηνών;